Kwestie proceduralne związane z nakładaniem mandatów reguluje kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia. Art. 97 tej ustawy dopuszcza możliwość ukarania sprawcy wykroczenia mandatem, jeśli funkcjonariusz uprawniony do nakładania mandatów stwierdzi popełnienie wykroczenia naocznie pod nieobecność sprawcy albo za pomocą urządzenia pomiarowego lub kontrolnego, a nie zachodzi wątpliwość co do osoby sprawy czynu. Nałożenie grzywny w drodze mandatu karnego nie może nastąpić po upływie 14 dni. Pamiętać jednak trzeba, że sprawca wykroczenia zawsze może odmówić przyjęcia mandatu karnego. Ustawa nazywa mandat nałożony pod nieobecność sprawcy mandatem zaocznym. Prawo do odmowy przyjęcia takiego mandatu jest tak zrealizowane, że mandat taki powinien wskazywać, gdzie w terminie 7 dni od daty jego wystawienia ukarany może uiścić grzywnę, oraz informować o skutkach jej nieuiszczenia w tym terminie. Staje się on prawomocny z chwilą uiszczenia grzywny we wskazanym miejscu i terminie. Mandat "prawomocny" oznacza, że nie można już go zaskarżyć w drodze zwykłych środków prawnych, jest więc co do zasady nieodwołalny. Jeśli natomiast ukarany mandatem zaocznym nie zgadza się z mandatem, a więc albo odmawia jego przyjęcia, albo nie uiścił w wyznaczonym terminie grzywny wynikającej z mandatu, organ, którego funkcjonariusz nałożył grzywnę występuje do sądu z wnioskiem o ukaranie. We wniosku tym należy zaznaczyć, że obwiniony odmówił przyjęcia mandatu albo nie uiścił grzywny nałożonej mandatem zaocznym, a w miarę możności podać także przyczyny odmowy. Widzimy więc, że nawet jeśli ukarani zostaliśmy pod naszą nieobecność, mamy możliwość rozpatrzenia naszej sprawy przez niezawisły sąd. Stanie się tak w przypadku nieuiszczenia nałożonej w drodze mandatu zaocznego grzywny.

17-12-2002r.

Karne Spadkowe

2215