Wyroki Sądu Najwyższego oraz innych sądów nie stanowią podstawy prawnej, bo stanowią tylko ustawy. W praktyce jednak sądy wydając orzeczenia biorą pod uwagę uchwały i wyroki Sądu Najwyższego czy sądów apelacyjnych jako „wskazówki interpretacyjne”. Wynika to przede wszystkim  z autorytety tych sądów i sędziów w nim zasiadających.

Poza tym sędziowie ma świadomość, że ich wyroki również podlegają kontroli. Strona procesu może wnieść apelacje czy kasacje i sprawa trafi do sądu wyższej instancji, który może uchylić wyrok sądu pierwszej instancji lub zmienić go, jeśli będzie on sprzeczny z interpretacją przepisów przyjętą przez Sąd Najwyższy czy sądu apelacyjne.

Również w przypadku wyroków sądów „równorzędnych” (np. rejonowego) fakt wydania wyroku może w praktyce wpłynąć na treść orzeczenia wydawanego w podobnej sprawie. Sądowi łatwiej jest wydać wyrok jeśli widać, że przyjęła się już pewna „praktyka” w zakresie oceny pewnych sytuacji.  Można się tu powołać na ogólną zasadą sprawiedliwości, która wymaga aby podobne sytuacje były oceniane w podobny sposób. Stąd też sądy starają się zachować „jednolitą linię orzecznictwa”, tak żeby nie było sytuacji, iż dwie identyczne, czy bardzo podobne stany faktyczne zostały ocenione w diametralnie różny sposób.

Ale oczywiście zgodnie z przepisami sędziowie związani są treścią ustaw i samodzielnie dokonują ich interpretacji, więc może się zdarzyć sytuacja, iż sędzia sądu rejonowego stwierdzi, iż nie zgadza się z poglądami Sądu Najwyższego i inaczej zinterpretuje zapis ustawy i wtedy pozostaje tylko wnieść apelacje, licząc na to, że sąd drugiej instancji zmieni wyrok.